Kobra indyjska

Autorem artykułu jest Krzysiek K.

Kobra indyjska, okularnik indyjski - wąż z rodziny zdradnicowatych, zamieszkujący Azję, Tajwan i Archipelag Malajski. Ubarwienie brązowe lub piaskowe z rysunkiem okularów na kapturze szyjnym, rozciąganym przez kobrę w chwili zagrożenia.

Żywi się drobnymi kręgowcami, zwłaszcza gryzoniami. Często spotykana w pobliżu siedzib ludzkich, do których dociera w poszukiwaniu pożywienia. Dysponuje silnym jadem, składającym się z neurotoksyn. Ukąszenie człowieka może zakończyć się jego śmiercią, jeśli odpowiednio szybko nie zostanie podana surowica. Legenda głosi, że kiedy Budda wybrał się na jedną ze swoich wędrówek, zasnął na pustyni. To właśnie kobra swym kapturem osłoniła go od słońca. Od tej pory w Indiach kobra czczona jest jako obiekt kultu.

Występowanie
Kobra Indyjska występuje w Indiach, na Sri Lance, Archipelagu Malajskim, zachodnim Pakistanie, Nepalu, Bhutanie i Bangladeszu.

Cechy charakterystyczne
Kobra Indyjska jest pięknym i niebezpiecznym wężem. Nazwa "kobra" pochodzi od określenia "cobra di capello", czyli wąż kapturowy, użytego przez pierwszych portugalskich badaczy. Wąż ten ma uzębienie typu Proteroglypha. Kobra Indyjska ma dwa haczykowato zagięte zęby jadowe o długości od 5-8 mm. Są one krótsze niż u żmij, ale mocniejsze. Kobra jest wężem żyjącym samotnie. Na polowanie wyrusza o zmierzchu i jest aktywna przez całą noc. W mieście podstawę jej pożywienia stanowią myszy i szczury. Kobra żyjąca w lesie lub jego pobliżu poluje na drobne ssaki, żaby, ropuchy i ptaki. Bardzo chętnie zjada ptasie jaja. Poluje także na węże, czasem pożera innego przedstawiciela swojego gatunku. Znajduje ofiary kierując się zmysłem węchu i wzroku. Gdy napotka potencjalną zdobycz, przybiera pozycję właściwą do ataku. Unosi ciało, ocenia odległość, bardzo gwałtownie wysuwa głowę do przodu. Potem następuje ukąszenie. Kobra Indyjska rośnie zwykle od 140 cm do 160 cm długości, choć zdarzają się okazy większe, rekord u samicy to 185 cm, a u samca 225 cm. W warunkach hodowlanych Kobra Indyjska zwykle nie przekracza 180cm długości.

Wygląd
Głowa - jest niewielka, nieznacznie różni się od szyi Okulary - na grzbietowej części płaszcza kobry widnieje charakterystyczny rysunek przypominający okulary Oczy - mają okrągłą źrenicę, chronioną przez zrośnięte przejrzyste powieki Pysk - żuchwa i szczęka są połączone elastycznym więzadłem, co pozwala wężowi szeroko otwierać pysk Kaptur - zaniepokojony wąż szeroko rozkłada kaptur Ubarwienie - jest bardzo różnorodne. Może być brązowe, oliwkowe, oliwkowoszare lub czarne. Podgardle jest żółtobiałe

Biotop
Kobra Indyjska zamieszkuje całe Indie. Jest gadem, który potrafi przetrwać w różnych środowiskach. Występuje na odkrytych polach ryżowych, w ogrodach i parkach wielkich miast. Można się na nią natknąć na trawnikach i bazarach, a nawet spotkać w mieszkaniu. Wyrąb lasów sprzyja rozwojowi Kobry Indyjskiej, gdyż lubi ona otwarte tereny uprawne. Jest zwierzęciem wymagającym ciepła, dlatego występuje na obszarach, gdzie przez cały rok panują temperatury dodatnie. Kobra jest zwierzęciem prowadzącym naziemny tryb życia, choć potrafi wspinać się na drzewa i mury, a także jest bardzo dobrym pływakiem.

Pokarm
Na wolności: Żaby, jaja, węże, drobne ssaki. W niewoli: Głównie drobne gryzonie: bieguski, myszy, szczury

Jadowitość
Kobra Indyjska dysponuje dość silnym jadem, który oddziałowyłuje na układ nerwowy. Ukąszenie może spowodować śmierć nawet dorosłego człowieka jeżeli nie będzie podana surowica w właściwym czasie. Jad Kobry Indyjskiejniszczy układ nerwowy i serce może przestać pracować.

Rozmnażanie
Okres godowy Kobry Indyjskiej przypada na porę deszczową i trwa od stycznia do kwietnia. W okresie rozrodczym kobry dobierają się w monogamiczne pary. W czasie kopulacji samiec okręca się wokół tylnej części ciała tak, aby mogły połączyć się ich kloaki. Kopulacja może trwać kilkanaście minut. Para pozostaje razem do momentu wyklucia się młodych. Przez dwu miesięczny okres inkubacji węże pilnują gniazda. Samica często otacza jaja swym ciałem. Proces wykluwania się młodych trwa od 3 do 6 godzin. Młode kobry od razu są jadowite, podstawą ich diety są młode myszki, bieguski, jaszczurki i żaby. W pierwszym okresie życia węże bardzo szybko rosną. Pierwsza wylinka występuje 3dnia życia, druga 8 a trzecia 21-25 zaś czwarta około 35-45 dnia. Częstotliwość wylinek w późniejszym okresie życia maleje, gdyż gad rośnie dużo wolniej. Dojrzałość płciową kobra osiąga w wieku 2-4 lat. Kobra składa od 9 do 40 jaj.

Źródło: Wikipedia (na licencji GNU FDL)

---

Artykuł pochodzi z serwisu Publikuj.org, kliknij tutaj aby go zobaczyć.

Kobra królewska

Autorem artykułu jest Krzysiek K.

Kobra królewska (Ophiophagus hannah) jest największym z jadowitych węży, osiąga do 5.7 m długości i waży generalnie do 9 kg. Stosownie do rozmiarów wytwarza wielką ilość silnego jadu, typowego dla kobr. Świetnie pływa i wspina się po drzewach.

Siedliskiem jej są gęste górskie lasy oraz bambusowe dżungle, lubi także osiedlać się opodal strumieni i bajorek. Występuje na obszarze indomalajskim i w południowych Chinach. Żyje na odludnych obszarach.

Pożywienie
Żywi się przeważnie wężami. Zjada wszystkie, jakie wpadną jej w drogę, nawet własnego gatunku. Ze względu na to, że żaden jadowity wąż z tamtych obszarów nie zbliża się do niej wielkością, każdy jest narażony na pożarcie.

Rozród
Samica po zniesieniu jaj przykrywa je opadłymi liśćmi i rozmaitymi odpadami. Potem opiekuje się nimi, owinięta wokół takiego gniazda. Wtedy wykazuje bardzo dużą agresję i jest niebezpieczna dla każdego przechodzącego. Niedługo przed wylegnięciem młodych, matka opuszcza gniazdo aby nie uledz pokusie zjedzenia własnego potomstwa.

Jad
Jednym ukąszeniem potrafi nawet zabić słonia (śmierć następuje po 3 godzinach). Człowiek, który został zaatakowany, przy braku pomocy medycznej może umrzeć w ciągu kwadransu. Śmierć następuje w wyniku porażenia mięśni oddechowych. Wąż ten na dodatek przejawia dużą napastliwość i jest znacznie agresywniejszy od innych kobr.

Źródło: Wikipedia (na licencji GNU FDL)

---

Artykuł pochodzi z serwisu Publikuj.org, kliknij tutaj aby go zobaczyć.

Polacy coraz lepiej dbają o swoje pieski

Autorem artykułu jest Jacek

Mimo pojawiających się w mediach coraz to nowych przykładach znęcania się nad psami, według statystyk Polacy zdają się coraz lepiej dbać o swoje pieski. Notuje się coraz mniej przypadków znęcania się nad psami.

Według danych z Głównego Urzędu Statystycznego w roku 2007 zanotowano aż o prawie 23% mniej przypadków znęcania się nad psami. Oczywiście są to tylko zauważone przypadki, jednak możemy przypuszczać, że przekładają się na całą statystykę i wszystkich właścicieli piesków. Tym bardziej, że w tym samym czasie liczba inspektorów uprawnionych do kontroli traktowania zwierząt wzrosła o 38%. Polacy lepiej dbają nie tylko o pieski. Zmalała też liczba zanotowanych przypadków znęcania się nad kotami i innymi zwierzętami. W tym też zwierzętami gospodarskimi. Dla wszystkich zwierząt liczba ta zmalała o prawie 24%. Wśród województw najwięcej nieodpowiedzialnych właścicieli psiaków jest w województwie mazowieckim - tam zanotowano aż 75% wszystkich przypadków znęcania się nad psami. Jest to czarne województwo jeżeli chodzi o traktowanie piesków. Kolejne są województwo wielkopolskie i dolnośląskie, które jednak z mazowieckim równać się nie mogą. Jak pokazują statystyki Polacy coraz stają się coraz bardziej odpowiedzialni, jeżeli chodzi o pieski. Kupując psy z ogłoszenia zdają się wiedzieć, z jakimi obowiązkami się to wiąże. Chociaż schroniska dla psów ciągle są przepełnione biednymi pieskami porzuconymi przez ich właścicieli, którzy zazwyczaj zaspokoili swoją ciekawość, chęć odmiany i po kilku miesiącach oddają pieski.

Ciekawe artykuły


---

Artykuł pochodzi z serwisu Publikuj.org, kliknij tutaj aby go zobaczyć.